رنگ  خدا

اشاره

سلام، سنگ صبور قیام عاشورا ! ای اسطوره صبر!

سلام، ای کوه بردباری ! کوهها ـ کوههای صبور ـ چون گدایانی خیزان به امید اندکی از این همه شکیبایی،

بیتاب شدهاند. دریاها پیش پای اقیانوس صبرت حقیرند.

سلام، ای که نامت اسم اعظم صبراست! صبر هم شرمنده ی توست که نمیتواند عظمت کارت را بیان کند.

سلام، ای مادر مصیبت ها، ای زینب کبری!

رنجهایی که هر کدامشان را توان بر انداختن جبال است، به تو خیره شدهاند. دنبال روزنه ای می گردند تا چون

آواری تلخ، بر سرت بریزند.

از خردسالی تا پیری رنج علی علیه السلام در محراب، رنج فاطمه علیهاالسلام در زاویه های پنهان شب. اندوه

حسن و حسین علیهم السلام؛ اما شانه هایت طاقت را بی طاقت کرده است.

حتّی داغ فرزندانت را نِگَریستی و نگریستی، که مبادا احساس خویش را به وظیفه الهی ترجیح داده باشی!

و این درحالی است که «جز زیبایی چیزی ندیدی».

درود بر تو و لحظه هایی که تو در امتحان الهی قبول شدی!

درود بر کربلا، درود بر شهادت و درود بر تو که آموختی به مادران شهید، چگونگی صبر و شکیبایی را.

آموختی به خوانواده های شهید، چگونگی استقامت و بردباری را.

اگر آن چراغ صبر و شکیبایی ات روشن گر ره نبود، امروز پدران و مادران و همسران شهید ، چگونه می دانستند

ایستادن را . نشکستن و خم به ابرو نیاوردن را. جوان، تکه تکه دیدن و تفسیری جز «ما رأیت الا الجمیل»

نداشتن را ...